Radoslav Dorić o sebi, drugi o njemu

Raško V. Jovanović

Neumoran radio-dokumentarista Dragoslav Simić načinio je radiofonski portret našeg poznatog reditelja i dramskog pisca Radoslava – Zlatana Dorića i nazvao ga jednostavno „Dorić”. Emitovan sada, godinu dana posle smrti ovog znamenitog umetnika, ovaj dokumentarac podsetio nas je na njegovo umetničko delanje i angažman i suočio nas sa prazninom koja je ostala u našem pozorišnom životu, posebno kada se radi o repertoaru beogradskog pozorišta „Slavija”, na čijoj je sceni poslednjih godina izvedeno više njegovih duhovitih komada. U emisiji Simić plasira više snimaka iz izlaganja Radoslava Dorića koji govori o sebi sećajući se detinjstva i rane mladosti, otkad je ispoljio interesovanje za pozorišnu umetnost. Simić je Dorića snimao u više navrata – najpre 1978. godine, zatim tokom osamdesetih godina prošlog veka i, naposletku, 2009. godine, što su slušaoci mogli i uočiti, jer je na poslednjim snimcima, nakon operacije, gotovo šaputao. Govorio je Dorić, iskreno i neposredno, otvoreno i spontano o svom umetničkom „vjeruju”, o svojim pogledima i nazorima, naravno, o drami i pozorištu – umetnostima kojima je posvetio čitavo svoje biće. Delovao je kao reditelj, dramaturg ili umetnički rukovodilac mnogih pozorišta – u Nišu, Mostaru, Sarajevu, Beogradu i Novom Sadu.

Ali, Simić nije svoj zvučni dokumentarac „Dorić” sveo samo na monološka kazivanja umetnika o sebi. Uključio je u emisiju i druge dokumentarne snimke, pa su o Doriću govorili glumci Milenko Pavlov, Milan – Caci Mihailović i Jovan Torački, te pozorišni delatnik Goran Ibrajter. Oni su zanimljivo izlagali sećajući se rada sa Dorićem-rediteljem, ali i svojih pregnuća prilikom scenskog tumačenja njegovih tekstova. U tom smislu bilo je zanimljivo čuti Milana Mihailovića kako se seća prvog Dorićevog „proboja” u Beogradu. Zbilo se to 1971. godine prilikom izvođenja njegove scenske adaptacije „Sarajevski atentat” načinjene prema stenogramu glavne rasprave na suđenju Gavrilu Principu i drugovima u Sarajevu 1914. godine. Tekst, prvi put prikazan u Kamernom teatru 55 u Sarajevu, u režiji autora, za beogradsko izvođenje na sceni „Krug 101” Narodnog pozorišta adaptirao je i režirao Arsenije Jovanović, a Milan Mihailović je bio Gavrilo Princip. Zahvaljujući specifičnom scenografskom rešenju, scena „Kruga 101” pretvorila se u sudnicu i predstava je naišla na povoljnu recepciju gledalaca, te je imala veliki broj repriza. I izlaganja ostalih učesnika – koja je trebalo „titlovati” da bi slušaoci znali ko govori! – osvetlila su Dorićevu ličnost i njegovo delovanje u pozorištu, tako da je emisija Dragoslava Simića bila dostojan omaž našem reditelju i dramatičaru na prvu godišnjicu njegove smrti. (Produkcija autora, Dokumentarno-dramski program, Radio Beograd 2, 28. maj)

Postavljeno: jun 2011.